تاریکی
بعضی وقتها نه! بیشتر وقتها احساس می کنم دارم تو تاریکی قدم می ذارم و بی هدفم!
زمان تحصیل کمتر این حس رو داشتم اگر چه الانم با وجود بچه داری و کار از هر کلاسی (شنای قورباغه تا ielts و...)استقبال می کنم ولی همه اینا روح نا آرومه منو آروم نمی کنه.
اجازه باز کردن کتاب رو هم ندارم و از بس کتاب ها رو قایم کردم بعضی وقته پیداشون نمی کنم و یا اینکه مثل دیروز کتاب قربانی کنجکاوی دخترم بشه و قیدش رو بزنم!
واقعا امیدوارم که بهشت زیر پام باشه تا ازین احساس سرخوردگی کاسته بشه!
اینم عکس ،بخاطر گل روی بعضی دوستان بخصوص مامان طهورا!
به همه آفریده هاش مهربون نگاه می کنه ولی بعضی وقت ها به اونا لبخند میزنه!