حوصله ام بکشد اینجا را هم گردگیری میکنم🌿🌿
برای دل بچه و شاید خودم
بوته ها رو کشیدم تو باغچه و کنارشون خاک ریختم.
تیغش دستم رو خراش می داد.
بعضی برگها نصف می شد و روی خراش های دستم صمغ می گذاشت.
مرهم زرد روی خراش دستم ...
شیر آب رو باز کردم.
دوباره جان می گیرند.
گیاه صبوری است.
بخوان حقیقت خودآگاه!
این حقیقت کتمان شده دلش پرید...
خانه اش را جا گذاشت.
شب هنگام روح را دست گرفت و برد.
به آشیانه ی 6 سال عمرش در اهواز.
همان مسیر همیشگی را ایستگاه به ایستگاه رفت.
تو بخوان زیارت شهر...
اینقدر شیرین و دلچسب بود که وقتی بیدار شدم خودم را نکوهش کردم که چرا زودتر به یار دیرین سر نزده بودم.
شهر دوستم بود...صدای پرنده های حیاط خوابگاهمان صبح از حیاط خانه می آمد...
وقت است که ابرها را زیر پاهایمان بگسترانیم.
یکبار میگه کاش ماهی بودیم تو دریا شنا می کردیم.
یکبار میگه کاش پرنده بودیم...تو هوا پرواز می کردیم؛
گاهی هوس می کنه تا شتر مرغ باشد و با پاهای بلندش از همه سریعتر بدود.
و هر بار من دلداری اش می دهم که نه دختر جان
آدمیزاد موجود برتری است و به مغزم فشار میآورم تا برتری هایش را به دیگر جانوران بیاد بیاوریم و توجیهش کنم...
ولی هر بار تو دلم با خود می گویم:
از کجا پیدا که اگر ماهی و پرنده و شتر مرغ بودیم خوشبخت تر نبودیم.
آدمیزاد ها از عجیب ترین جانوران و گاه بی رحم ترینشان هستند.
جبران خلیل جبران.
نمی دونم چرا تا حالا نخونده بودمش.
چند تا کتاب خوندم.
مادام کاملیا...تو گروه کلی ازش درس عبرت گرفته بودن نمی دونم چرا؟
ماجرای یه زن بدکاره است!
عقاید یک دلقک بد نبود...زمان را می برد به شرایط اعتقادی و سیاسی آلمان در جنگ جهانی دوم.
و رمان کوری که مثل تله توش گیر افتادم...
از یک طرف کسل کننده است و از یک طرف دوست ندارم کتاب رو نیمه رها کنم.
خلاصه باهاش چند هفته است مشغولم😕