نگار یارا

یاس جلو جلو میرفت و دستم رو میکشید

گفت مامان راست گفتی!

گفتی هر وقت از مهد بری دلت واسش تنگ میشه.

تو قصد نوشیدن ته جام تهی من می کنی...

(آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش)

یاس داشت با بچه های همسایه دنبال جوجه ها میکرد

بعد اومد پشت پنجره آشپزخانه

داد و بیداد

مامان ساره...

مامان ساره

نگاهش کردم دیدم جوجه بیچاره رو از یقه گرفته

گفت بیا آوردم نازش کنی...

به دوستام گفتم مامانم جوجه دوست داره!

یعنی تا بناگوش از خجالت سرخ شدم...

....

کاشف به عمل اومد یکی از همسایه ها قفس های بزرگی در باغچه خانه اش درست کرده

عکس هاش هم مستند نگه داشتم

کلی پرنده های مختلف نگه داری میکنه

یه جورایی گوشه ای از باغ پرندگانه؛یه خروس هم داره تا غریبه وارد حیاط میشه آواز سر میده.

دنبال راهی بی سر و صدا برای سرک کشیدن خودم و یاسی هستم.

و به عدد مردها

من در گذشته خواهم زیست.

دنبال باد خواهم دوید

و غرق خیال خواهم شد

اردیبهشت است.

اینکه؛

بالاخره ماست زدیم و گرفت!

از پله ها بالا می روند

پایین می آیند

در حیاط می دوند

بازی می کنند

من و پرستوی مدرسه

انرژی میگیریم و زندگی می کنیم.

پشت در کلاس پرستو خانه ساخته.

خودش و ما که یادمان نمونده بود.

ولی دختری حواسش بود.

وقتی دید خبری از توت نیست رفت و تو دفترش نقاشی کشید.

یه دختری که ناراحته و یه ظرف توت...

گفتیم این چیه؟

گفت این نی نی ناراحته

میگه من توت میخوام.

...

صبح کاسه پر از توت خودش رو به من رسوند!

بوته ی گل سرخت غنچه های ریز و درشت بدهد.

با گذشت سال ها داستان های بیشتری برای تعریف کردن ابنای بشری به جا می ماند

مرا جا مانده ی این جریان بدان!

پلی به نوشته ای در سال های قبل و زمان حال هم که بزنی

خواهی یافت که میل به سکوت در من رشد وحشیانه ای داشته.

جملات که کوتاه می شوند...

بالاخره...

آخرین تکلیف هم تعریف یه داستان بود

داستان قطره که سفر میکنه از دریا و به دریا برمیگرده

و یاد گرفتن یه بازی محلی

تو این قضیه مونده بودیم که بازی محلی ما چی بود

سرچ کردیم و اولین گزینه هفت سنگ بود

یادتوپ بازی افتادم

یه توپ سبز روشن داشت؛

توپ محکمی بود و ضربه های کاری میزد به سنگها.

به خوبی خودت بود دریا !

کنار ساحل دوست داری همه ی عزیزات کنارت باشن و از شکوه دریا لذت ببرند.

خوب...امروز عزیزانی کنارم بودن

جای تو سبز عزیز!

عزیزم بشین سر پیک نوروزی ات

امتحان زبانت هم که فراموش نکردی

دو روز دیگه امتحان داری

میگه؛ول کن بابا

بذار امروز آزاد باشیم.

هیچی...

الان داره با دختر خاله اش خرچنگ بازی میکنه.

جمله اش بوی حسرت میداد.

راست میگه

بچگی ها که آدمهای اطرافمان مهربونتر بودن

و پایمان به رزو هتل و بلیط برای سفرها وا نشده بود

با ماشین خودمان میرفتیم خانه ی اقوام

هر کدام روی گشاده تر...سهم میزبانی اش بیشتر.

حالا سفرها روح قدیم را ندارد.

....

بد هم نشد

چند روزی بعد از کار در خانه به رویم باز شد

بوی غذای تازه و چای آماده

باخوشحالی بچه ها به استقبالم آمد.

حیف که عمر سفر کوتاهه...

به دل خوشی های کوچیک آدمها ناخنک نزنید!

اینم از اولین جملات قصار بنده.

من سراغ تک وبلاگ باقیمانده از عهد قدیم وبلاگ نویسی می روم.

انگار که به ساز نوای استاد بنان گوش سپرده ام...

باز زرمان خواندم.

دلم خواست یک گوسفند دریایی باشم تا موجودی به نام انسان 

واقعا ...

تا قبل اینکه سر پیچ تندی لاک پشت ها چپ کردن و آب درون ظرفشون روی کفش و لباسم ریخت...

واقعا خوش گذشت؛باهاشون کلی عید دیدنی رفتیم!