نگار یارا

روز آخری که روبروی داروخانه پارک کردم حواسش بود تا منو نبینه.

انگاری ازمون دلخور بود.

فقط پیرمرد صاحب سوپری قدیمی سلام و علیک کرد.

اون هم سیگار در دست،کمی آن طرفتر از بطری های بنزین مال الله.

بگذریم.

حالا کل کل بچه های داروخانه تو گروه بعد روز سخت و پرماجرا جابجایی و عکس های یادگاریشون جالبه.

به همسری گفتم خوب اینجا یه مدت بیشتری بمونیم.

یاد بازار قدیمی شهر افتادم و شهری که در آب  فرو رفته و حالا خیابانی ازش باقی مانده.

بعله...ما هم ماندگار نیستیم.

تازه آثار ما سست تر از پیشینیان شهر هست؛صاحبان گور دخمه ها...