نگار یارا

خوب باید آخرین مهمونی شیرین به جا مانده از خانه عمه خانم را مدیون من باشند...

این خوب نیست که بوی مرگ  آدم ها را از فاصله هزاران کیلومتری می‌شنوم.

مثل پارسال که می دانستم آخرین شانس دیدن زن عمو را دارم و زمینی رفتیم مشهد ولی ترسیدن از ما کرونا بگیرد و قایمش کردن تا ماه بعد از کرونا مرد.

خدا رحمتش کند ...

آقاجان خدا بیامرزد هم من اصرار کردم بریم و به دل نماند آخرین دیدار...

حالا به زندگی باید ادامه داد به داستان خودم که حاضر نیستم جای خودم را با کسی عوض کنم که داستان هر کسی حاصل رنج و شادی خودش است.