نگار یارا

هشت پرده از کمتر از ۶ سال زندگی که ۶ تای اون سه نفره هستیم.

دیشب قاب ها رو ردیف کرده بودم ،یه کشف مهمی به عمل اومد:

  هر قابی عمق لبخند متفاوتی داشت و تنها قابی که خنده بود نه لبخند اولین قاب سه نفره بود روی تخت بیمارستان ، با مانتوی صورتی و روسری سفید و دست آنژیوکت دار.

ما شادترین لحظه ثبت شده مان همان روز تولد دختری بود،تنها قابی که خندیده بودیم در هر فریمش.

قاب پارسال لبخند تصنعی داشت!

  قاب امسال که به نظرم زیباترین قاب هم هست یاسی لبخند عمیقی داشت و ما تبسم ملیح...بزرگ شده ایم دیگه ،پخته تر شدیم و خویشتن دار در عمق ناراحتی یا خوشحالی.