نگار یارا

تا سر به زمین میذاشتم و چشمام گرم میشد با هول از خواب می پریدم.

خواب هم شده شبیه کتاب داستان های کوتاه مخوف!

یواشکی میگم:

قربونت خدا جون...

تا یک سال خبری از مریضی کسی نشه!

تا یک ماه هم خبر بدی بهم نرسه...

بی چک و چونه اضافه.

از یک طرف اینجورا وقتا یاد کتابی می افتم که 15 سال پیش خونده بودم.

از کتاب اسم و یک جمله اش یادمه:

هدیه ای از دوست...حداقل هر 40 روز یکبار مصیبتی به مومنان می رسد از جانب دوست.

کتاب رو برای دوستم گرفته بودم که آن زمان تازه مادربزرگش فوت کرده بود.