نگار یارا

مثل بچه ها که تازه خواندن و نوشتن یاد گرفتن تیترها رو در دل میخواند.

چشمهای مادر روشنتر شده.

این مدت که نمی توانست بخواند هم خم به ابرو نیاورد و شکایتی نکرد که نمی بیند.

مادر مظلوم است.

تا کارد به استخوانش نرسد صدایش در نماید. 

شب گفت دختر حالم خوب نیست...بخواب صبح که صبحانه خوردی منو ببر دکتر.

من هم خوابیدم و صبح بردمش...

کاش شب برده بودمش.

 تا صبح به خود پیچید و من بی خبر!