نگار یارا

حوصله ام بکشد اینجا را هم گردگیری میکنم🌿🌿

بر تو نزدیک است

توقع آدمی بالا می رود

این نهال شبیه لوبیایی، سحر آمیزتر از داستانهای کودکی ماند.

غصه هم آبیاریش می کند.

تا جایی که آنقدر توقع در ابر خیال فرو می رود که گمان می کنی صفحه ی سفید و بی جان گوشی همراهت هم باید دلداری ات دهد...

هی روزگار!

آدمیزاد است دیگر


برچسب‌ها: خودم
+ نوشته شده در  ۱۳۹۴/۱۰/۱۰ساعت 12 PM  توسط نگار  |